Hoxe tráiovos unha pequena lección de historia das Illas Cíes para que cando as visitedes poidades relatar os diferentes acontecementos.

Os restos máis antigos atopados nas Illas que confirman a presenza humana datan de arredor do 3,500 a. C., porén, o resto dos asentamentos atopados son da Idade de Ferro e da Idade de Bronce. En ambos os casos, os restos eran asentamentos celtas fortificados, tamén coñecidos como "castros". A palabra «castro» deriva do latín e significa «fortificación militar».

Illas Cíes vistas desde Canido por Manuel Herranz

Crese que os seguintes visitantes das illas foron os romanos. Xunto coas lendas sobre a visita de Xulio César ás illas, tamén nos deixaron restos de ánforas, cerámica e mesmo un anel de ouro do século II. Os romanos chamaban ás illas Cíes as illas dos deuses. Algúns destes restos romanos pódense ver xa que están expostos no Museo de Pontevedra.

Na Idade Media, as illas estaban poboadas principalmente por monxes. A orde dos beneditinos estableceuse brevemente no século XI e pouco despois abandonou a illa para regresar no século XIII. A Orde dos Franciscanos ocupou as illas no século XIV. As ordes monásticas deixáronnos os mosteiros de San Estevo e San Martiño, o primeiro situado na Illa do Faro e o segundo na Illa de San Martiño. Tamén construíron unha fábrica de salgadura, pero non quedan restos, xa que no mesmo lugar se atopa un dos restaurantes das illas.

Debido ao frecuente uso das illas por piratas e exércitos invasores, as Illas Cíes quedaron deshabitadas no século XVIII.

No século XIX, en 1852, construíuse o primeiro dos catro faros que hai actualmente nas illas (os outros tres foron construídos no século XX). Nese momento as illas xa estaban habitadas de novo por xentes da contorna dedicadas á pesca e á gandería.

A principios de 1960 as illas perderon finalmente todos os seus habitantes, agás algunhas manobras militares esporádicas. A partir de 1970, aproximadamente, as illas comezaron a utilizarse como na actualidade: como un lugar para descansar e desfrutar da natureza.

Solpor sobre as Illas Cíes – Manuel Herranz