ILLA CIES, VIGO, GALICIA, ESPAÑA

Artigo publicado no xornal The Telegraph o 3 de xuño de 2014.

Que o fai especial? Chamada dos veciños as Illas Cíes o "Caribe Galego"ou as "Seychelles Galegas"

«De pé no rompeolas que une dúas das tres illas que conforman o arquipélago das Cíes en Galicia, observei as ondas azul mariño do Atlántico romper contra os cantís de granito, lanzando auga salpicada no aire. Pero cando me virei e mirei cara ao leste, a miña vista era totalmente diferente. Enmarcada por piñeiros, unha praia de area branca estendíase ante min, con pequenas partículas de cuarzo brillando á luz do sol. Ese mesmo mar era agora dun denso ton de xade e estaba totalmente en calma. Unha goleta estaba amarrada na baía.

Caribe Galego

A xente do lugar chámalles ás Illas Cíes o “Caribe Galego” ou as “Seychelles Galegas” e eu entendía por que. Un grupo de rapaces corría cara á costa, berrando mentres se mergullaban na auga. A escena podía parecer tropical, pero o mar era obviamente bastante refrescante, digamos, lembrándome que estaba realmente no noroeste de España.

Historia

Estendéndose ao longo duns 1,200 m entre as illas de Monteagudo e Faro, Rodas é a praia máis longa do arquipélago das Cíes e, con moita diferenza, a máis bonita. Os barcos que traen visitantes das Rías Baixas no verán atracan nun embarcadoiro nun extremo dela, e algunhas persoas simplemente déixanse caer na area suave e fina e non se moven en todo o día.

rutas

Francamente, estiven tentado de facer o mesmo, pero despois dun baño revigorante púxenme a explorar. Hai varias rutas de sendeirismo e as illas son populares entre os excursionistas e os observadores de aves, especialmente no outono. Desde 2002, as Cíes forman parte do Parque Nacional das Illas Atlánticas de Galicia, o que significa que a terra e o mar circundante están moi protexidos: o 86 % do parque está baixo a auga. Os visitantes están limitados a 2,200 ao día; non hai hoteis, só un cámping, e só un par de restaurantes básicos. Non hai bicicletas, e moito menos coches.

Aínda que agora ninguén vive alí, hai vestixios dun asentamento da Idade de Bronce e ao longo dos séculos as illas foron habitadas por celtas, romanos e varias ordes de monxes, sen esquecer os piratas que se refuxiaron aquí.

O camiño serpenteaba costa arriba, flanqueado por sicómoros, acivros e acacias perfumadas. Respirei o delicado aroma da madreselva e resistín as ganas de arrincar un pexego da súa póla. Como este é un parque nacional, non está permitido coller nada nin sequera coller cunchas da praia.

A ría de Vigo

Despois doutro baño, chegou a hora de coller o barco de volta a Vigo, a uns nove millas (15 km) de distancia. Navegamos cara á ría de Vigo, unha das profundas enseadas que caracterizan esta parte da costa gallega, pasando por unha serie de praias igualmente tentadoras e centos de bateas de mexillóns: a mestura de auga salgada e doce crea un rico ecosistema especialmente bo para o cultivo de mexillóns e ostras.

Cidade de Vigo.

De volta en Vigo, paseei dende o porto ata as rúas do casco antigo, cheas de pequenos bares que ofrecen algúns dos mellores mariscos que probarás na túa vida. Ao caer a noite, pedín unha copa de albariño, o viño branco local, e devorei un prato do polbo máis fresco. Máis tarde, o doce son dun violín levoume a unha regueifa, un bar agochado nunha pequena praza, onde descubrín para o meu asombro que a violinista Begoña Riobó estaba tocando nun recuncho co seu grupo, unha das mellores bandas de folk gallegas.

Aínda que a praia puido enganarme facendome crer que estaba no Caribe, escoitando aquela música, con outra copa de albariño na man, non tiña ningunha dúbida de que estaba en Galicia, e non querería estar en ningún outro lugar.

Moitas grazas por seguir o noso blog

#ailladascies #viaxeiros #vacacións